Tagarchief: Le Mans

Interclassics & Topmobiel 2015; 80 jaar Jaguar deel 2

Begin van de week werd de historie van Jaguar al aangetoond met drie modellen waarvan twee echt uit de begintijd van Jaguar, toen nog SS Cars geheten. Ook nu weer staan er drie modellen voor jullie tentoon gesteld waarvan twee wel extreem uniek zijn.  Lees verder Interclassics & Topmobiel 2015; 80 jaar Jaguar deel 2

Martini Racing 911 ter ere van comeback Le Mans

Porsche Exclusive introduceert de Martini Racing Edition van de 911 Carrera S in de aanloop naar de 24-uursrace van Le Mans dit jaar. Deze speciale uitvoering markeert de terugkeer van Porsche in de langeafstandsracerij.

 

 

Bij Porsche weten ze als geen ander hoe ze een Limited Edition als zoete broodjes over de toonbank moeten laten gaan. Naast de anniversary varianten heb je ook moderne klassiekers als de 911 Speedster en 911 Sport Classic. Die als overeenkomst hebben dat ze allen terugblikken naar de succesvolle rijke (race) historie van het merk. Want in alle Limited Editions van de afgelopen jaren hebben stijlelementen van succesvolle klassieke Porsches. Wat waarschijnlijk de grootste succesfactor van deze Limited Edition’s is.  

Zoals de naam al zegd blikt deze 911 Carrera S Martini Racing Edition terug op de Porsches met Martini Racing livery die de 24uur van Le Mans hebben gereden. Waaronder raceauto’s als de 917 en 935 ‘Moby Dick’. Deze speciale 911 Carrera S is leverbaar in de kleuren wit en zwart. Op de foto’s zien we dat Kofferdeksel, dak, achterspoiler en beide zijkanten van de auto zijn voorzien van de befaamde rood-blauwe Martini Racing strepen. De voorbumper is voorzien van een extra aerodynamisch randje die samen met de vaste Aerokit Cup spoiler de sportieve, karakteristieke, racelook geven.

Maar het Martini feestje houdt niet op bij het exterieur. Want wat is een Limited Edition zonder badges? Dat is als een klassieke Martini cocktail zonder olijf of een disco zonder discolichten. Wanneer je instapt siert de naam van deze Limited Edition al in de instaplijsten. Ook het dashboard is voorzien van accenten in de carrosseriekleur met een ‘Martini Racing Edition’ badge. Omdat je voor deze Limited Edition natuurlijk wat extra’s betaald ten opizchten van de standaard 911 Carrera S heeft Porsche deze versie van een aantal extra standaard opties voorzien: een sportstuurwiel, het Sport Chrono Pakket, Porsche Communication Management (PCM) met navigatiemodule, een Bose-geluidsinstallatie, een toerenteller met zwarte wijzerplaat en volledig elektrisch verstelbare, met zwart leder beklede sportstoelen.

Motor & verbruik
Het hart van de Martini Porsche is een 3,8-liter zescilinder boxermotor met een vermogen van 295 kW (400 pk). De prestaties van deze uitvoering zijn gelijk aan die van de reguliere 911 Carrera S: de acceleratie vanuit stilstand naar 100 km/uur vergt slechts 4,1 seconden met de PDK-transmissie en de Sport Plus-functie ingeschakeld. 

Wanneer je niet al te gek doet met de auto zou je volgens de fabriek 12,1 l/100 km moeten kunnen halen in de stad, 6,7 l/100 km op buitenwegen en een gecombineerd verbruik van 8,7 l/100 km. Het vermogen en brandstofverbruik geven al aan dat het geen wereldverbeteraar is als het aankomt op milieuvriendelijkheid, wat de CO2-uitstoot ook laat zien: 202 g/km. 

Oplage en verkoopstart
De Porsche 911 Carrera S Martini Racing Edition staat vanaf nu in de showroom in Nederland, Italië, Spanje, Polen, Oekraïne, Tsjechië, Cyprus, Finland en Groot-Brittannië. Vanaf augustus 2014 is de speciale editie ook leverbaar in China en vanaf oktober 2014 in Japan en Latijns-Amerika.

De speciale Porsche 911 Carrera S Martini Racing Edition wordt in een oplage van slechts 80 stuks gemaakt en aangeboden in een beperkt aantal markten in Europa, China, Japan en Latijns-Amerika.
{gallery}galleries/artikelen/2014/2014-06-13/Porsche-911-Carrera-S-Martini-Racing{/gallery} 

Toyota Yaris Hybrid-R Concept op IAA

Het is 16 jaar geleden dat Toyota haar eerste hybride model presenteerde. Het modellengamma telt ondertussen 23 Full Hybrid modellen, waar mogelijk ook sportievere hybride modellen bij komen.

Toyota’s verkoopteller stond eind juli op 5,5 miljoen verkochte hybridemodellen, maar volgens de autofabrikant is dit pas het begin. Ze presenteren op de IAA in Frankfurt nieuwe hybride technologieën en hun visie op de potentie van waterstofauto’s. Want hoewel er nog geen waterstofauto’s op de markt te koop zijn blijven autofabrikanten investeren in deze technologie.

Yaris Hybrid-R Concept
Wanneer je mensen vraagt naar het huidige imago van Toyota zullen velen van hen het merk omschrijven als zuinige en betrouwbare auto’s. Maar wie al kennis gemaakt heeft met de GT86 zal ook zeggen dat ze het zeker niet verleerd zijn om sportieve modellen te ontwikkelen. Dit Yaris Hybrid-R concept dient daarom ook als proefmodel  om te tonen dat rijplezier en prestaties samengaan met hybridetechnologie. De Ferrari LaFerrari en Porsche 918 Spyder zijn hier het ultieme voorbeeld van, maar zijn net als de Hybrid-R gebaseerd op hybride racewagens. Waar dat bij Ferrari hun Formule 1 achtergrond is, zijn dat bij Toyota hun successen in de Le-Mans series.

De aandrijflijn van dit concept bestaat uit een door Toyota Motorsport GmbH (TMG) ontwikkelde 1.6 ‘racemotor’ en twee elektromotoren, waarbij het vermogen over vier wielen wordt verdeeld. Net als bij de TS030 HYBRID Le Mans-raceauto wordt de teruggewonnen remenergie opgeslagen in een supercondensator. Deze vorm is uitermate geschikt voor sportauto’s, vanwege de hoge vermogensdichtheid en de mogelijkheid om heel snel te laden én ontladen. Het resultaat is een conceptmodel dat zowel op de openbare weg als op het circuit enorm veel rijplezier biedt. 

FCHV zero emission
Toyota gelooft nog steeds in waterstof – wat een schone energiedrager is – als de  zero emission auto met de meest maximale toepassingsmogelijkheden. In 2015 hebben zij de marktintroductie van hun waterstofauto gepland staan, maar voor die tijd toont Toyota op de IAA de laatste ontwikkelingen op het gebied van Fuel-Cell-technologie.
   

 

Audi SQ5 TDI geïntroduceerd op Le Mans [UPDATED]

Tijdens de legendarische 24 uur van Le Mans – waarbij zij dit jaar heel het podium domineerde – introduceerde Audi de SQ5 TDI, voorzien van een V6 TDI-krachtbron met twee turbo’s.



Motor
Deze SQ5 TDI is het eerste S-model van Audi met een dieselmotor, maar daarom niet minder sportief. Om dan maar meteen af te trappen met de cijfers, want daar zijn de Duitsers de afgelopen tijd heel wat beter in als wij Nederlanders (op het gebied van voetbal tenminste). De V6 TDI-krachtbron met twee turbo’s heeft een topvermogen van 230 kW/313 pk en het maximale koppel is maar liefst 650 Nm.

Door de biturbo-kracht is dat het enorme koppel van 650 Nm al bij lage toerentallen paraat. Deze motor ontvouwt zijn vermogen soepel en dynamisch over het volledige toerenbereik. Een indrukwekkende acceleratie van 0 naar 100 km/h in 5,1 seconden is het resultaat.

{youtube}x54EieDpsDo{/youtube}

Aandrijving
Net als de Le Mans R18’s is deze diesel zeer efficiënt, niet alleen qua brandstof, maar ook hoe hij met zijn vermogen omgaat. De quattro permanente vierwielaandrijving leidt het vermogen van de motor op slimme wijze verder naar het zelfsperrende middendifferentieel. Dit zorgt ervoor dat elk wiel net zoveel kracht krijgt te verwerken als nodig is, door de wielafhankelijke koppelverdeling.

Met het optionele Audi Drive Select past u de aan de omstandigheden aan. Het sportieve S-onderstel is met 30mm verlaagd, wat de speelsheid ten goede komt.

Daarnaast rijdt hij nog sneller en zuiniger door de 8-traps tiptronic. De automaat kent de bekende ‘D-stand’ en ook een ‘S’, die voor sport staat. Wanneer u deze indrukt stemt de versnellingsbak zich nog beter af op je persoonlijke wensen.

Design
De dubbele chroomspijlen van de singleframe grill in combinatie met het S-logo verklappen meteen dat we het hier over een S-model hebben. Net als bij andere S-modellen heeft deze SQ5 ook buitenspiegelbehuizingen in aluminiumoptiek, de LED-strip voor dagrijverlichting in de Xenon plus koplampen en de dubbele uitlaatsierstukken links en rechts.  

Met deze SQ5 worden tevens twee nieuwe lakkleuren geïntroduceerd met kristaleffect: Estorilblauw en Panterzwart.

Interieur
Standaard zijn de leder of alcantara bekleden sportstoelen met daarop het S-logo. Optioneel zijn leder fijnnappa en verwarm- en ventileerbare comfortstoelen met klimaatregeling leverbaar.
Opmerkelijk in het – wel erg zwarte – interieur het sportieve driespaaksstuurwiel, het Multi Media Interface (MMI) beeldscherm, waarbij bijna alles optioneel is (navigatie en conncetivietsmogelijkheden). De decoratielijsten zijn in geborsteld mat aluminium of in aluminium/zwart Beaufort-hout verkrijgbaar. Optioneel zijn carbon Atlas of zwarte pianolak mogelijk.{gallery}galleries/merken/Audi/Audi-SQ5-TDI/{/gallery}

Techno Classica Essen; Porsche

Helaas is ook de kleinzoon Ferdinand Porsche van oprichter Ferry Porsche recent overleden, waaraan we dit artikel uit Essen willen opdragen. Want ook dit jaar stonden er weer veel Porsches te schitteren onder de felle en warme spots. Zoals de Rothmans 953 (911) Dakar rally wagen, 911 Carrera RSR, 911 Carrera RSR Turbo 2.1, deelnemers uit de Mille Miglia en meer.

 

Porsche heeft aan zo’n beetje alle racesklasses die er maar bestaan mee gedaan, van Formule 1 tot rally, in grootse evenementen zoals Mille Miglia en Parijs Dakar.

953 Rothmans Dakar
In 1976 verscheen de Porsche 953, wat de fabrieks racewagen was van de 911 turbo. Deze auto was zo omgebouwd dat hij voldeed aan de FIA-group 5 reglementen. De 953 nam deel aan ’s werelds grootste endurance races zoals de 24h of Le Mans, Sebring, Daytona en de 1000 km Nürburgring.

Door zijn succes in deze klasses had de auto zijn betrouwbaarheid wel bewezen, waardoor men de ultieme endurance beproeving met hem aan durfde te gaan 1984: Parijs Dakar. Er verschenen drie zwaar gemodificeerde varianten van de 953 aan de start van de Parijs Dakar, waaronder de auto de auto hieronder in beeld te zien, bestuurd door Jacky Ickx. Deze Porsches waren voorzien van een 3.2-liter 6-cilinder boxer motor, die ongeveer 330 pk leverde en op alle vier de wielen was aangedreven. Uiteindelijk zou Jacky Ickx zesde eindigen in het algemene klassement van de auto’s.

De 953 had nagenoeg dezelfde techniek als zijn opvolger de legendarische 959 (concurrent van de Ferrari F40), die in 1985 en 1986 met de zelfde livery mee deed aan Dakar (1-2 win).

Dit was slechts een kleine samenvatting van wat de 1984 Parijs-Dakar inhield, als je de gehele samenvatting van deze Dakar-editie nog eens wilt terugkijken kan dat alhier:
{gallery}galleries/artikelen/2012/2012-04-07/Techno-Classica-2012-Porsche/Rothmans-Dakar/{/gallery}
 1984 Parijs Dakar met de Rothmans 953 Porsche

State Of Art Mille Miglia 2011 bolides
Andere aanwezigen op de Techno Classica was het team ‘State Of Art’ met een display van enkele zeer fraaie Porsches die mee reden in de 2011 editie van de Mille Miglia. Hierin reden een aantal prominente mensen. De eerste in het rijtje is een Porsche 1500 RS, met zoals te lezen 115 pk uit 1955. Deze werd gereden door de prinsen van Oranje, Z.H. Bernard van Oranje, die al meerdere jaren mee rijdt: dit werd zijn 5e keer. Elk jaar weer met iemand anders, dit jaar met Z.H. Prins Maurits, voor wie het de eerste keer was. 

De tweede auto in het rijtje werd bestuurd door Z.K.H. Prins Carl Philip, die een familietraditie voort zet, hoewel het zijn eerste keer was. Samen met coureur Jan Nilson.

De derde auto werd gereden door onze vorige minister president Jan Peter Balkenende, die werd bijgestaan door de zeer ervaren Gijs van Lennep. Balkenende die “veel van hem geleerd heeft en hem met een grapje omschrijft als een strenge leermeester, maar vooral door zijn professionele visie hem leerzame en praktische tips kon geven”.

En in de donker rode Porsche 356/1500 S achteraan het rijtjes reden de Belgische topkok Peter Goossens en Gert Verhulst (Gert, onder andere bekend van Samson & Gert).
{gallery}galleries/artikelen/2012/2012-04-07/Techno-Classica-2012-Porsche/State-Of-Art-Mille-Miglia/{/gallery}
State-Of-Art Mille Miglia 2011

911 Carrera RSR
Gijs van Lennep waar we het hierboven al eerder over hadden en Herbert Müller behaalde in 1973 een historische eerste plaats in het algehele klassement van de Targa Florio (een straten endurance race op Sicilië). In dit jaar won de auto drie internationale kampioenschappen, zeven nationale kampioenschappen en won hij ook in de 24H of Daytona.  De RSR-modellen zijn voor Porsche een blijvertje vanaf dan. Deze periode staat tevens ook voor het begin van een nieuw tijdperk in de particuliere racesport. 

Deze RSR met zijn 3-liter 6-cilinder boxer motor had een vermogen van 330 pk en een topsnelheid van 280 km/h.
{gallery}galleries/artikelen/2012/2012-04-07/Techno-Classica-2012-Porsche/911-Carrera-RSR/{/gallery}

 

911 Carrera RSR Turbo 2.1
Dit was de voorganger van de 953 en was de eerste Porsche met een uitlaatgasgestuurde ´turbocharger´. Deze zes-cilinder boxermoter had een cilinderinhoud van 2.1 liter, waar hij 500 pk uit haalde. Deze enorm sterke 911 was relatief licht voor die tijd en was een erg opzichtige verschijning door zijn twee meter brede achterste wielkasten en enorme achterspoiler.

In 1974 werd deze auto 2e op Le Mans met achter het stuur de coureurs Herbert Müller en Nederlander Gijs van Lennep. Deze racevariant vormde de basis voor de standaard straat 911 turbo’s.
{gallery}galleries/artikelen/2012/2012-04-07/Techno-Classica-2012-Porsche/911-Carrera-RSR-2-1-Turbo/{/gallery}

 

Ook was er veel aandacht op de Porsche stand voor de ‘Porsche Classic original parts’, men kon hier informatie en advies inwinnen van Porsche medewerkers, die er in grote getale rondliepen. Een slimme zet van Porsche om dit op te zetten, met meer dan 35.000 onderdelen op voorraad.
{gallery}galleries/artikelen/2012/2012-04-07/Techno-Classica-2012-Porsche/Classic-parts/{/gallery}

Techno Classica Essen; Lola

Het Engelse automerk Lola heeft in de autoracerij een welhaast mythische klank. Vele Lola chassis waren winnaars ofwel competitieve racers in de World Endurance Championship, American Le Mans Series, Formule 1, 24uur van Le Mans, Can-Am series en nog vele andere klasses. Ook hebben zij een aantal sportwagens voor op de openbare weg gemaakt. In Essen stond er verspreid over de verschillende hallen een beknopte weergave van dit legendarische automerk.

 

Eric Broadley richtte het bedrijf op in 1958, in Huntindon (Engeland). De autofabrikant maakt sinds die tijd racewagens, chassis voor andere teams, sportwagens en zelfs Formule 1 en Formule 2 wagens.

Lola T210/T212
Één van de auto’s die geshowed werd op de show in Essen was de Lola T210/T212, deze succesvolle auto heeft aan heel veel klasses mee gedaan in verschillende Europese landen, maar ook in America tussen 1970 en 1975. Hij heeft zelfs meegedaan aan de Hill Climp race op de Mont Ventoux (Frankrijk). Jo Bonnier won in 1970 de ‘2-liter’ titel in de T210 en Helmut Marko herhaalde dit in 1971 met de T212, wat Lola een onverslaanbare titel gaf. Door zijn betrouwbaarheid was de T210/T212 een zeer geliefde Endurance-racer in die tijd onder internationale coureurs.

De motor die al deze successen mogelijk maakte was een Ford Cosworth 1971cc motor met directe injectie, die 290 pk leverde en gebouwd werd door VDS Race Engines. De versnellingsbak aan deze motor gekoppeld is een Hewland FT-200 versenllingsbak met 5 verzetten en met verschillende ‘gear ratios’ leverbaar was. De gele body van deze auto werd gemaakt van Kevlar met daaronder een aluminium tub monocoque chassis en Koni schokdempers.
{gallery}galleries/artikelen/2012/2012-03-28/Lola-T210-T212/{/gallery}

 

Lola T70
Een populaire racewagen uit de jaren 60′ was de Lola T70, die in zijn eerste jaar van productie in 1965 al een race won op Laguna Seca met Walt Hansgen achter het stuur. In 1966 werd dit succes doorgezet door de goede set-up voor de Can-Am, waarbij de T70 Chevrolet de eerste 6 races van dat seizoen wist te winnen. In 1967 werd de T70 voorbijgestreven door de onverslaanbare M6 McLaren. De T70 was echter erg populair, want er werden zo’n 100 exemplaren van gemaakt in 3 varianten, wat voor die tijd voor een racewagen erg veel was. De eerste variant naast de originele fabrieksauto was de open variant, de MKII. Daarnaast had je de coupévariant, de MKIII en de lichte updated versie de MKIIIB. In 68′ en 69′ won Ford de 24 uur van Le Mans weer en daardoor was de enigste grote overwinning in endurance race de 24 uur van Daytona, waar de Lola’s 1e en 2e werden.  De T70’s bleken echter niet zo betrouwbaar te zijn en zijn later vervangen door de lichtere Lola T160.

De MKII Spyder had een 4.942cc V8 Ford motor die 520 pk leverde, de MKIII coupé had een 4.995cc V8 Chevrolet motor die 450 pk produceerde en de MKIIIB had een soortgelijke 4.995cc V8 Chevrolet motor met 450 pk. Om je een indicatie te geven van de waarde van deze auto’s: in 2010 is er nog een MKIIIB verkocht op Pebble Beach voor $495.000.   

Deze Lola heeft ook nog twee filmrollen gehad. De eerste was in een film van Steve McQueen, genaamd ‘Le Mans’, waarin Lola chassis werden opgeofferd met een body van de Porsche 917 en Ferrari 512. En de ander film was een Lola T70 in ‘THX-1138’ van George Lucas.

Tegenwoordig wordt er nog geraced met deze auto’s, maar dan in Classic Endurance Racing series.
{gallery}galleries/artikelen/2012/2012-03-28/Lola-T70/{/gallery}

 

Lola MK6GT LGT/2
Dit was de derde en laatste auto gebouwd. Besteld door John Mecom in de lente van 1963 was de auto ingeschreven voor de 24 uur van Le Mans van dat jaar en zou gereden worden door Augie Pabst en Roger Penske. Omdat het team naar Frankrijk moest zou Eric Broadley (eigenaar van Lola) nog een rondje rijden door Kent met Pabst naast hem in de auto. Ze vertrokken ’s ochtends op een natte namiddag en Eric pushte de auto extra hard, want hij kende de auto erg goed. Maar Pabst gaf na de rit toe dat “Having the s**t scared out of me”. De auto ging daarna op de trailer richting Le mans, maar is daar om een of andere reden nooit vanaf gekomen, want Pabst en Penske reden die race voor een ander team.

Deze auto reed zijn eerste race vervolgens op Brands Hatch (een klein circuit op het platteland in Engeland) in augustus 1963 op het Guards Trophy event. Hier kwam hij naar een aantal andere races in 1964 weer terug om aan dezelfde race te starten en behaalde de 11e plaats. Hierna ging hij naar Lola’s nieuwe fabriek, waar de spoorbreedte aan de achterkant werd verbreed en hij werd voorzien van nieuwe Cobra FIA wielen, die ook on de GT40 lagen toen. Ook de vering moest er aan geloven om de grotere wielen en andere banden tot zijn recht te laten komen. De eigenaar John Mecom vond het hem wel mooi staan maar Eric Broadley niet!

De samenwerking werd helaas aan het einde van 64′ abrupt beëindigd doordat een geblokkeerde koppeling er voor zorgde dat Pabst in de vangrail belande. Ondanks dat hij maar minimale verwondingen had was de Lola GT flink beschadigd. Hoewel hij hersteld werd door Mecom’s team hebben ze er nooit meer mee geraced. Nadat hij een aantal jaar ongebruikt in de werkplaats had gestaan werd hij verkocht aan een verzamelaar in Seattle (VS). Hierna is hij nog een keer doorverkocht aan Peter Kauss, die de auto tentoon stelde in zijn ‘Bianco Rosso Collection’.

Nu hij helemaal is hersteld tot de originele specificaties straalde de auto hier in Essen helemaal van karakter, met een dreigende blik alsof hij er op wacht om een GT40 te verslinden. 
{gallery}galleries/artikelen/2012/2012-03-28/Lola-MK6GT-LGT2/{/gallery}

 

Te koop; 1 van de 25 Porsche 911 GT1 Straßenversion’s

Met zestien eindoverwinningen op Le Mans en het winnen van zijn debuut Le Mans in de GT1 klasse heeft Porsche wel bewezen dat zij ook supercars kunnen maken. Als gevolg van een – door de FIA opgelegde – regel in deze klasse moest deze raceversie wel gebaseerd zijn op een straatauto, wat de 911 GT1 Straßenversion werd, waarvan er nu één te koop staat.

 

De 911 GT1 maakte in 1996 tijdens de laatste race van The BPR Global GT Series zijn debuut, in Zhuhai, nadat de organisatie de auto met tegenzin had toegelaten, mocht hij geen punten scoren. Het jaar erna vlogen de Mercedes CLK-GTR en McLaren F1 GTR’s de Porsche wel zo hard om de oren dat er niet meer in zat als vijfde algemeen en derde in zijn klasse, voor het particuliere team wel te verstaan, want het fabrieksteam wist niet te Finishen.  In dit jaar werden er ook maar kleine wijzigingen doorgevoerd, zoals de niervormige koplampen, die een jaar later op de 996 generatie 911 en Boxter straatauto’s ook te vinden waren.

Door de slechte betrouwbaarheid en de te sterke concurrentie in 1997 besloot Porsche om de auto voor 1998 flink aan te passen, zowel qua earodynamica als een nieuwe sequentiële versnellingsbak. In het FIA GT1 kampioenschap was Mercedes echter oppermachtig met hun CLK-GTR. Op Le mans wisten ze wel te winnen doordat de auto’s van de concurrenten niet betrouwbaar bleken te zijn, deze overwinning bezorgde hun tevens een record van 16 algemene overwinning op Le Mans.

In 1999 heeft Porsche uiteindelijk de beslissing gemaakt niet verder te gaan met dit 911 GT1 project, nadat de Mercedes CLK-GTR hen in het algemene klassement weer voorbij was gegaan en niet één GT1 deelnemer zich had ingeschreven voor het FIA GT1 kampioenschap van dat jaar. Ze zouden nog aan de 24 uur van Le Mans hebben kunnen deelnemen, maar wisten dat ze de lucky win van het voorgaande jaar niet konden verdedigen tegen de nieuwe auto’s van de concurrerende fabrikanten.

Champion Racing bracht dat jaar nog wel een 911 GT1 EVO naar America om daar The American Le Mans Series uit te komen, maar doordat zei enkel als LMP (Le Mans Prototype) mochten deelnemen waren ze niet opgewassen tegen echte Prototypes als de BMW V12 LMR.

Maar nu terug van het verleden naar het heden: door de regelgeving dat elke auto die deelnam aan het FIA GT1 kampioenschap gebaseerd moest zijn op een straatversie moest ook Porsche hieraan geloven. Zij maakten 25 exemplaren van de 911 GT1 die de naam 911 GT1 Straßenversion (straatversie) met zich mee kregen. In Europa had dit model niet zijn volledige vermogen, maar was teruggetuned tot 536 pk (400 Kw) wegens emissie restricties. Het model wat hier te koop staat heeft echter wel het maximale vermogen van 690 pk (515 Kw). Waardoor deze straatlegale GT1 in 3,3 seconden naar de 100 km/h sprint en topsnelheid van een schrik niet… 378 km/h (235mph) heeft. Toen der tijd dat deze auto werd gemaakt kosten hij 790.000 Euro excl. BPM, maar in de tegenwoordige tijd zul je voor dit model uit Japan, wat slechts 900 Km heeft gelopen (!), 1,2 miljoen moeten betalen.